Design Makes A Better Life.

Rehabilitation Home for Children (whose Parents are in Institutions): Neuroarchitecture ที่ช่วยดูแลเด็กๆแทนพ่อแม่ในเรือนจำ แม้การดูแลลูกเล็กเด็กแดงจะเป็นหน้าที่ของพ่อแม่ผู้ปกครองเป็นหลัก แต่ก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกเราในสังคมเองก็มีส่วนสร้างผลกระทบทั้งในแง่ดีและแง่ร้าย หากไม่ใช่ทางตรง อย่างน้อยก็มีส่วนในทางอ้อม เยาวชนกลุ่มเปราะบางในบ้านเรานั้นมีมากมายกระจัดกระจายที่ต้องการความช่วยเหลือ แต่เชื่อว่าคงมีอยู่กลุ่มหนึ่งที่ผู้คนส่วนมากอาจมองข้ามไป ซึ่งก็คือกลุ่มเด็กๆที่ไม่สามารถได้รับการดูแลจากครอบครัวได้ เนื่องจากพ่อแม่ของพวกเขาอยู่ในเรือนจำนั่นเอง อัจฉรียา ธาราประเสริฐ หรือน้องเฟิส บัณฑิตจบใหม่จากคณะสถาปัตยกรรม มหาวิทยาลัยศิลปากรมีความสนใจในการออกแบบสถาปัตกรรมที่มีส่วนช่วยในการเยียวยาและฟื้นฟูเด็กกลุ่มที่เรากล่าวถึงเมื่อข้างต้น เมื่อมีโอกาสได้ลงมือทำโปรเจ็คต์วิทยานิพนธ์ก่อนจบของตัวเอง เธอจึงเลือกประเด็น Rehabilitation Home for Children (whose Parents are in Institutions) สถานพัฒนาและฟื้นฟูเด็กที่ผู้ปกครองอยู่ในเรือนจำ มาเป็นหัวข้อในการออกแบบ หลังจากการศึกษาพฤติกรรมของ users ของเธอแล้ว เฟิสก็สามารถจำแนกกลุ่มผู้ใช้งานออกมาได้เป็นสองประเภทใหญ่ๆ ประเภทแรกคือกลุ่มเด็กที่พร้อมปรับตัวเข้ากับสังคมใหม่ได้อย่างไม่ฝืนใจนัก และอีกกลุ่มคือกลุ่มเด็กผู้ถูกกระทำที่ผ่านความรุนแรงมาก่อน ซึ่งอาจต้องได้รับการบำบัดที่โรงพยาบาลแล้วจึงจะสามารถย้ายเข้ามายังศูนย์แห่งนี้ได้ แน่นอนว่าเด็กกลุ่มหลังนี้คงยังไม่พร้อมรับการเปลี่ยนแปลงเข้าสู่สังคมใหม่มากนัก ด้วยเหตุนี้เฟิสจึงตั้งธงให้แนวทางการบำบัด CBT หรือการปรับ core believe ของเด็กเป็นแนวทางหลักในการพัฒนาโปรเจ็คต์ การศึกษา users ทั้งหมดทั้งมวลนำทางเฟิสไปสู่การประยุกต์องค์ความรู้บางส่วนจากหลักการการออกแบบ Neuroarchitecture หรือสถาปัตกรรมสมองมาใช้ในวิทยานิพนธ์ของเธอ โดยหลักใหญ่ใจความแล้วเฟิสให้ความสำคัญกับเรื่องของการอยู่ร่วมกับธรรมชาติ ความสุนทรีย์ของเสียง…

Quasi-liquid Architecture with the New Sea Level and Stability Boundary for Future Foresight Scenario in 2050-2100 โปรโตไทป์แห่งอนาคตสำหรับแนวชายฝั่งที่กำลังจะจมน้ำ ..เมื่อโลกเปลี่ยนไป รูปแบบของสิ่งปลูกสร้างจึงต้องเปลี่ยนตาม.. อ้างอิงตามข้อมูลจาก Climate Central องค์กรไม่แสวงหาผลกำไรด้านสิ่งแวดล้อมแห่งรัฐนิวเจอร์ซีย์ ประเทศสหรัฐอเมริกา คาดว่าในอีกราว 30-80 ปีข้างหน้าตามแนวชายฝั่งแถบอาเซียนรวมถึงประเทศไทยของเรานั้นจะร่นเข้ามาเรื่อยๆ เนื่องจากระดับน้ำทะเลเพิ่มสูงขึ้นจากภาวะโลกร้อนจนกินพื้นที่อยู่อาศัยไปเป็นวงกว้าง ด้วยชุดข้อมูลที่น่าสนใจนี้เอง ทำให้นภัสนันท์ กองสุข หรือน้องดัชมิลล์ บัณฑิตจบใหม่จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากรเลือกที่จะปักหมุดวิทยานิพนธ์ไว้ที่หัวข้อ สถาปัตยกรรมริมน้ำกับระดับน้ำทะเลใหม่ภายใต้ทฤษฎีชายแดนเดิมในปี 2050-2100 (Quasi-liquid Architecture with the New Sea Level and Stability Boundary for Future Foresight Scenario in 2050-2100) หัวข้อว่าด้วยเรื่องการจัดการกับน้ำท่วมนำมาสู่สองทางเลือกสำคัญที่จะกำหนดทิศทางการออกแบบให้ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง โดยทางเลือกแรกนั้นคือการยอมให้น้ำเข้าท่วมพื้นที่เมืองและสร้างสถาปัตยกรรมแบบ Liquid Architecture…

Temporary Shelter for Sexual Violence Survivors สถาปัตยกรรมที่ปลอบโยนผู้ถูกกระทำด้วยความเข้าอกเข้าใจ กระบวนการเยียวยาผู้ถูกกระทำทางเพศนั้นคงไม่อาจพึ่งพาองค์ความรู้จากผู้เชี่ยวชาญได้เพียงด้านใดด้านหนึ่ง ประสิทธิภาพที่ดีมักเกิดขึ้นได้จากการร่วมมือกันของสหวิชาชีพ ไม่ว่าจะเป็นนักสังคมสงเคราะห์ จิตแพทย์ สูตินรีแพทย์ หรือนักกฏหมายตามที่เราๆท่านๆคงเคยเห็นกันจากหน้าข่าวกันอยู่เป็นระยะ แต่ถึงอย่างนั้น หลายคนก็น่าจะยังคงแอบตั้งคำถามอยู่ในใจว่าองค์ความรู้จากผู้เชี่ยวชาญทุกแขนงที่กล่าวมานั้นเพียงพอแล้วจริงหรือที่จะดูแลชีวิตจิตใจของคนๆหนึ่งในช่วงที่ดำดิ่งได้อย่างครอบคลุม หากมองกันในมุมของสถาปนิกที่ชำนาญการออกแบบอาคาร จะมีแง่ไหนที่เราสามารถช่วยโอบอุ้มผู้คนเหล่านี้ได้บ้างหรือไม่? น้องเพลง สุพิชชา แย้มยี่สุ่น บัณฑิตจบใหม่จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร เป็นคนหนึ่งที่มองเห็นช่องทางในการหยิบยื่นความช่วยเหลือแก่เหยื่อผู้ถูกกระทำผ่านงานออกแบบของเธอ ซึ่งโปรเจ็คต์วิทยานิพนธ์หัวข้อ สถานที่พักพิงชั่วคราวสำหรับผู้ได้รับความรุนแรงทางเพศ (Temporary Shelter for Sexual Violence Survivors) ก็คือผลผลิตจากเจตนาอันดีดังกล่าวนั่นเอง น้องเพลงบอกกับเราว่าจากการรีเสิร์ชข้อมูลทำให้เธอได้ทราบว่า ระยะทางของการช่วยเหลือเยียวยานั้นกินเวลาค่อนข้างยาวนาน ตั้งแต่หลักเดือนไปจนถึงหลักปี และมีหลากหลายขั้นตอนในการดูแล โดยตำแหน่งในไทม์ไลน์ที่เธอรู้สึกสนใจจนเป็นที่มาของโจทย์ในครั้งนี้ก็คือช่วงหนึ่งเดือนแรกหลังจากผู้ถูกกระทำเพิ่งผ่านพ้นเหตุการณ์ ในวิถีปฏิบัติที่ทำกันมาโดยตลอดนั้น เมื่อเกิดเหตุขึ้น เหยื่อจะไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตในที่อยู่อาศัยเดิมของตัวเองหรือย้ายเข้าบ้านพักถาวรได้ทันที อย่างน้อยในช่วงเวลาหนึ่งเดือนแรก พวกเขาจะถูกพาตัวมาที่บ้านพักฉุกเฉินเพื่อการฟื้นฟูเบื้องต้นเสียก่อน โดยไซต์ที่ถูกเลือกมาใช้พัฒนาในคราวนี้ก็เป็นไซต์จริงของบ้านพักฉุกเฉินเด็กและสตรีของกทม.ด้วยเช่นกัน โปรแกรมหลักๆที่เราสามารถพบได้ในโครงการประกอบด้วย คลีนิกสำหรับตรวจร่างกาย คลีนิกสำหรับดูแลสุขภาพจิต ห้องพักคนไข้ พื้นที่เวิร์คช็อป พื้นที่ปฏิสัมพันธ์อื่นๆ และส่วนของออฟฟิศ ซึ่งทั้งหมดนั้นถูกจัดวางอย่างเฉพาะเจาะจงและล้วนมีความหมายต่อผู้ใช้งานทั้งสิ้น อาคารทั้งหลังถูกแบ่งออกเป็นสองโซนหลักๆ ได้แก่โซนผู้ป่วยนอก (OPD) และผู้ป่วยใน (IPD) โดยลักษณะ circulation…

Social Interaction Space for Artist and Actor Fandoms จะมีอะไรดีไปกว่าคอนเสิร์ตฮอลที่ออกแบบโดยแฟนคลับ แม้ความเครียดและการอดนอนจะเป็นสององค์ประกอบที่เด่นชัดสำหรับช่วงชีวิตระหว่างทำธีสิส แต่ก็ใช่ว่าจะมีเพียงความทรงจำแสนขื่นขมเท่านั้นที่แสตมป์อยู่ในใจเหล่าบัณฑิตจากรั้วถาปัด “การสร้างโปรเจ็คต์โดยไม่ต้องรอให้ลูกค้าจ้าง” ความดีงามข้อนี้ต่างหากที่เป็นสิ่งน่าจดจำ ก็จะมีสักกี่ครั้งในชีวิตกันเชียวที่สถาปนิกคนหนึ่งจะได้ออกแบบอาคารอะไรก็ได้ตามใจเขาชอบ น้องไนน์ ศรุตา ลีโนทัย เป็นเจ้าของผลงานวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาตรีหัวข้อ พื้นที่ปฏิสัมพันธ์ของกลุ่มแฟนคลับศิลปินและนักแสดงเอเชีย (Social Interaction Space for Artist and Actor Fandoms) ซึ่งนอกจากจะเป็นบัณฑิตจบใหม่จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากรแล้ว เธอยังอุทิศอีกตัวตนหนึ่งในวันว่างให้กับการติดตามผลงานของศิลปินที่ชื่นชอบด้วยเช่นกัน เพราะเหตุนี้ เมื่อถึงคราวต้องคิดหัวข้อธีสิส อาคารสำหรับศิลปินและกลุ่มแฟนคลับจึงป๊อปขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว และแม้ว่าตอนนำเสนอหัวข้อในคราวแรกนั้น อาจารย์ที่ปรึกษาจะยังมีความกังขาอยู่บ้าง แต่ท้ายที่สุดน้องไนน์ก็เข็นจนงานออกมาเป็นอาคารที่มีฟังก์ชั่นแปลกใหม่และเต็มไปด้วยความไดนามิคอย่างที่เราได้เห็นกันจนได้ น้องไนน์เล่าให้เราฟังว่า pain point ของการ “ติ่ง” นั้นมียิบย่อยหลากหลาย สำหรับข้อที่เข้าใจง่ายที่สุดก็เห็นจะเป็นเรื่องโลเคชั่นของสถานที่จัดคอนเสิร์ตต่างๆที่มีอยู่ในปัจจุบัน เนื่องจากประชากรชาวด้อมจำนวนมากนั้นยังเป็นน้องๆในวัยเรียน รวมถึงยังมีแฟนคลับต่างชาติที่บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาติดตามศิลปิน การเข้าถึงสถานที่ได้โดยระบบขนส่งมวลชนจึงเป็นปัจจัยข้อสำคัญ ด้วยเหตุนี้เมื่อต้องเลือกไซต์ น้องไนน์จึงปักหมุดไว้ที่สี่แยกปทุมวัน ฝั่งสยามสแควร์ ซึ่งเดิมเคยเป็นที่ตั้งของโรงภาพยนตร์สกาล่านั่นเอง นอกจากจะเอื้ออำนวยต่อการเดินทางแล้ว แน่นอนว่าเพื่อนบ้านโดยรอบก็ยังเป็นมิตรกับวัยรุ่นมากกว่าสถานที่แห่งไหนในเมืองกรุงฯ จุดเจ็บต่อมาของวงการแฟนคลับคือเรื่องของความกระจัดกระจายในพื้นที่ทำกิจกรรม คอนเสิร์ตฮอลอยู่ที่หนึ่ง ห้องจัดงานแฟนมีตติ้งอยู่อีกที่หนึ่ง ร้านขายของเมอร์แชนไดซ์ก็อีกที่หนึ่ง ยังไม่ต้องพูดถึงพื้นที่สำหรับซ้อมเต้นคัฟเวอร์ของน้องๆบางกลุ่มที่รักในการแสดงออกเช่นเดียวกับไอดอลของพวกเขา ซึ่งแน่นอนว่าโครงการของน้องไนน์นั้นรองรับกิจกรรมได้ทุกรูปแบบ…